– teatralnie –

Podczas wieczoru teatralnego po obradach kongresowych 17 listopada zaprosiliśmy gości na występy trzech zespołów teatralnych. Pierwszy z nich, Teatr Tańca Dawka Energii z Wałbrzycha, podejmuje dialog z wykluczeniem społecznym osób starszych, dwa pozostałe – MIM i Balonik – z wykluczeniem osób niepełnosprawnych.

Teatr Tańca Dawka Energii z Wałbrzycha
Grupa została założona w 2008 roku przez matkę i córkę Wandę i Magdalenę Radłowskie. Postawiły sobie bardzo ambitny cel zapoczątkowania w Polsce idei “community dance”, przez co łączą we wspólnej, twórczej pracy osoby z rożnych grup społecznych o rożnych zdolnościach i możliwościach. Osoby, które zapewne nigdy wcześniej razem nie tańczyły i pewnie nigdy nie myślały, że mogłyby występować na jednej scenie, wspólnie tworzą niezwykłe przedstawienia taneczne. Początkową ideą, która przyświecała teatrowi było łamanie stereotypów dotyczących osób starszych i niepełnosprawnych poprzez ruch, taniec i dotyk. Od tamtej pory idea ta ewoluowała na rzecz integracji międzypokoleniowej seniorów i młodzieży. To jedyny tego typu teatr tańca w Polsce. Zespół liczy obecnie 25 osób, młodzież i seniorzy w wieku od 12 do 76 lat. Zespół ma na swoim koncie duży dorobek artystyczny, występując w kraju i zagranicą, jednocześnie współpracując z artystami z kraju i zagranicy. Idea Dawki Energii to leczyć widza z codzienności.
Teatr swoją pozytywną energią stara się zarazić już nie tylko Wałbrzych, ale cały świat, dozując ją w najmniej oczekiwanych miejscach.
Oprócz desek teatru tancerze „atakują przestrzeń publiczną: dworce, autobusy, ulice, parki. „Ataki przestrzeni” to krótkie etiudy taneczne, improwizacje strukturalne, flash mob oraz side specific wykonywane w przestrzeni miejskiej. Spektakle te zacierają granicę między widzami a aktorami, zapewniając tym samym niepowtarzalną rozrywkę publiczności.
Spektakl pt. „Nogi”, zaprezentowany podczas kongresu ShortCut Europe, to próba refleksji nad takimi aspektami w funkcjonowaniu związków międzypokoleniowych jak swoisty język komunikacji, emocje i więzi. W spektaklu stawiane są ważne pytania: o to, jak zmieniają się w czasie relacje matki z córką, szczególnie w momencie, kiedy córka staje się niezależna. Na ile starsze pokolenie może wyrażać siebie i okazywać emocje? Celem spektaklu „Nogi” jest przełamywanie stereotypowego myślenia na temat ludzkiej cielesności oraz ukazanie, że piękno jest wartością uniwersalną.

Występują: Magdalena Radłowska, Wanda Radłowska, Zbigniew Sowiński, Marta Sapalsk, Patrycja Buda, Waleria Lewandowska, Honorata Łucka, Halina Szlachta, Anna Welc, Marta Karwat, Łucja Krupa, Marianna Marczak-Pisarska, Aleksandra Buda, Ryszarda Truskowska.
Dyrektor artystyczny: Wanda Radłowska, Choreografia: Magdalena Radłowska, Muzyka: Alex Judd.

 

Zespół Teatralny „MIM”

Zespół Teatralny „MIM” pokazał w ramach Kongresu „Liber Vitae. Księga życia” w reżyserii Agnieszki Sawki. To pantomima składającą się z krótkich etiud połączonych jedną myślą: „Życie ludzkie jest jak otwarta księga, w której wielu kart brakuje. Trudno je nazwać całością, a mimo to stanowi tom”.
Tym spektaklem grupa MIM zdobył wyróżnienie na 11 Mazowieckim Festiwalu Teatrów Amatorskich w Garwolinie. Główna rola, która przypadła w udziale Elżbiecie Gałązce, została również nagrodzona za najlepszą kreację aktorską.
Grupa jest samowystarczalna: sama przygotowuje dekoracje, kostiumy i rekwizyty dzięki kilku pracowniom znajdującym się w ich dyspozycji.
Wszyscy aktorzy to osoby z upośledzeniem intelektualnym, na co dzień będący czynnymi uczestnikami zajęć terapeutycznych.

Zespół Teatralny „MIM” – Warsztat terapii zajęciowej Caritas Diecezji Warszawsko-Praskiej w Mińsku Mazowieckim: Elżbieta Gałązka – człowiek narodzony człowiek na uwięzi, Karolina Salomończyk – przyjaciel, Emilia Kiełbasa – człowiek narodzony, Teresa Kulma – posąg I, Teresa Bereda – baletnica, Wioleta Ściechowska – matka, Agnieszka Popis – gospodyni, Katarzyna Brześkiewicz – kobieta w  żałobie, Andrzej Rogulski – posąg II, Piotr Ściechowski – człowiek narodzony, Dariusz Piętka – człowiek narodzony.

Zespół „Balonik”

Zespół „Balonik” powstał w Warszawskim Ośrodku Kultury w roku 1989. W latach 1989-1992 zespołem kierował Mirosław Fabisiak, były tancerz zespołu „Mazowsze”, zaś od 1992 do 1993 zajęcia prowadziła Danuta Markiewicz-Trylska, pedagog tańca towarzyskiego. Od roku 1993 do chwili obecnej (16 lat) funkcję kierownika i choreografa zespołu pełni Wojciech Gębski, były tancerz Centralnego Zespołu Artystycznego Wojska Polskiego oraz Zespołu Pieśni i Tańca Politechniki Warszawskiej. Pod jego kierownictwem „Balonik” zaczął prezentować swoje dokonania najpierw na terenie Warszawskiego Ośrodka Kultury, a z czasem również na koncertach integracyjnych i przeglądach twórczości niepełnosprawnych. Od wielu lat kostiumy i scenografię zespołu projektuje Liliana Jankowska.
Grupa działa przy Mazowieckim Centrum Kultury i Sztuki, składa się z 25 osób z upośledzeniem intelektualnym znacznym i głębszym. Wszyscy członkowie zespołu to osoby dorosłe. Od lat zdobywają nagrody na festiwalach integracyjnych i przeglądach twórczości. Dwukrotne Grand Prix Łęczna 2008/2009 na  Ogólnopolskim Przeglądzie Twórczości Niepełnosprawnych, liczne występy poza konkursami np. VII Europejski Festiwal Filmowy „Integracja Ty i Ja, Jarmark Wielkanocny 2009 Warszawa, gdzie zaprezentowali program „Taniec światła”.